biografie van Nick Cave 

Nick Cave (geboren op 4 februari 1959) is een Amerikaanse beeldhouwer, schilder, danser, performancekunstenaar en professor uit Chicago, Illinois. Hij is vooral bekend om zijn Soundsuit-serie: draagbare, geassembleerde sculpturen van stof die helder, speels en buitenaards zijn, vaak gemaakt van gevonden voorwerpen. 

Hij is opgeleid als danser en integreert vaak dans en performance in zijn werken. Zijn latere sculpturen richten zich op kleurentheorie en omvatten gemengde technieken en grootschalige installaties en leidt het masterprogramma voor mode aan de School of the Art Institute of Chicago. 

Vroege leven & opleiding

Nick Cave groeide op in Fulton, Missouri. Hij en zijn zes broers werden opgevoed door een alleenstaande moeder die Cave's interesse in mode aanmoedigde. Zijn grootouders bezaten een boerderij in Chariton, Missouri, waar Cave soms meehielp met de zorg voor de gewassen en de kippen. Hij schrijft een groot deel van zijn interesse in gevonden voorwerpen en assemblage toe aan zijn jeugdomstandigheden. Na de basisschool verhuisde Cave van Fulton naar de grotere studentenstad Columbia, Missouri. Daar zat hij op de West Junior High School en studeerde in 1977 af aan de Hickman High School. Hij geeft aan dat een kunstleraar en mentor op Hickman hem suggereerde om zich in te schrijven aan het Kansas City Art Institute. Daar zou hij textielkunst studeren en later, in 1982, zijn Bachelor of Fine Arts behalen. In 1979 ontmoette Cave Alvin Ailey; hij bracht die zomer en verschillende daaropvolgende zomers door in New York, waar hij studeerde bij het Alvin Ailey American Dance Theatre. Na zijn afstuderen aan het Kansas City Art Institute in 1982 ontwierp hij etalages voor het warenhuis Macy's en werkte hij professioneel als modeontwerper. In 1988 behaalde Cave zijn Master of Fine Arts (M.F.A.) aan de Cranbrook Academy of Art in Bloomfield Hills, Michigan. 

Creatief denken & proces

De lage sociaaleconomische status waarin Cave opgroeide, dwong hem om de afdankertjes van zijn oudere broers te repareren. Hij leerde naaien, wat leidde tot zijn eerste Soundsuit. Tot op dat moment had zijn werk niets te maken met het menselijk lichaam of performancekunst. Hij legde uit dat hij een plotselinge wending nam die de aard van zijn werk voorgoed zou herdefiniëren.

Invloeden van Afrikaanse kunsttradities, harnassen, ceremoniële kleding, haute couture en ontworpen textiel, evenals stereotiep vrouwelijke objecten, zijn in zijn werk aanwezig om een veelvoud aan concepten uit te drukken. Veel van zijn werk is driedimensionaal (in the round), maar af en toe geniet hij van de dimensie die ontstaat bij het werken met bas-reliëf, wat hij dan als schilderijen beschouwt. Zijn werk gaat over strategieën om om te gaan met de reële risico's van kwetsbaarheid en de gevolgen daarvan, door de ervaring en de omgeving te transformeren. Met zijn performancekunst wil hij situaties creëren waarin diverse gemeenschappen samenkomen om de ervaring te delen, waarbij hij ervoor zorgt dat zijn stukken worden onderscheiden als kunst en niet als kostuums. Cave omschrijft zichzelf niet als kunstenaar, maar als boodschapper, aangezien zijn werk vaak draait om spektakel en verantwoordelijkheid. Een van zijn werken die dit principe volgt is Augment. Dit stuk bestaat uit vijf assemblages, gemaakt van meer dan 1.000 opblaasbare tuindecoraties die aan elkaar genaaid zijn. De sculpturen werden van 8 augustus 2019 tot 13 september 2019 tentoongesteld in de Cyclorama van het Boston Center for the Arts in de wijk South End in Boston. Op 14 september werd het kunstwerk de straat op gebracht in de vorm van een parade, met als missie het verspreiden van vreugde in de wijken South End en Upham's Corner in Boston. Meer dan 75 artiesten en performers uit de omgeving van Boston en 500 leden van het publiek deden mee aan deze parade om de kloof tussen de twee wijken te overbruggen. Op de eindlocatie aan 555 Columbia Avenue in Upham's Corner puilt het kunstwerk uit de ramen van een speciaal ontworpen gebouw dat is ingepakt in collages, gemaakt door leden van de gemeenschap van Upham's Corner.

Soundsuit (2010)

Soundsuits zijn sculpturale kostuums die het lichaam van de drager omhullen in materialen zoals, maar niet beperkt tot, geverfd menselijk haar, sisal, plastic knopen, kralen, ijzerdraad, pailletten en veren. Soundsuits camoufleren het lichaam door het te maskeren en een tweede huid te creëren die ras, gender en klasse verbergt, waardoor de toeschouwer gedwongen wordt om zonder vooroordelen te kijken. Door alledaagse voorwerpen te gebruiken, kan Cave een sfeer van herkenbaarheid creëren en tegelijkertijd de voorwerpen herschikken tot interpretatieve representaties van zowel de sociale als de materiële cultuur. Aangezien algemeen wordt aangenomen dat ras, identiteit en gender de as van zijn werk vormen, kunnen de soundsuits van Cave veel concepten tegelijkertijd overbrengen. Hun betekenis kan dan ook veranderen op basis van hun omgeving, beweging, statische toestand en/of de toevoeging van groepschoreografie. De afgewerkte stukken vertonen enige gelijkenis met Afrikaanse ceremoniële kostuums en maskers. De pakken verwijzen daarnaast naar carnavalskostuums, Dogon-kostuums, rococo en balcultuur.

Cave's eerste soundsuit werd gemaakt in 1992, als reactie op de mishandeling van Rodney King. Cave verzamelde een groot aantal stokken en twijgen van de grond en maakte er een pak van dat, tot zijn verbazing, geluid maakte wanneer het gedragen werd. Zijn pakken worden meestal als statische sculpturen aan het publiek gepresenteerd, maar ze zijn ook te zien via live performances, video en fotografie. Om zijn interactieve creaties tot leven te brengen, treedt Cave regelmatig zelf op in de sculpturen: "waarbij hij danst voor het publiek of voor de camera, waardoor hun volledige potentieel als kostuum, muziekinstrument en levend icoon wordt geactiveerd." Sinds de creatie van zijn eerste exemplaar in 1992 heeft hij meer dan 500 soundsuits geproduceerd. Hij wordt sterk geïnspireerd door dans en choreografie, wat goed samengaat met de soundsuits omdat ze de expressie van beide kunsten in één werk mogelijk maken. Hij spreekt erover hoe hij wil dat zijn werk wordt gezien zonder de kunstenaar in gedachten te houden. Bij de Soundsuits-serie kent de toeschouwer de identiteit, het gender of het ras van de drager niet.